ولعنت ما ذاك لك ولا له ، فغضب يزيد ، فقال : بل كذبت واللَّه ، لو شئت لفعلته ؛ قالت : لا « 1 » واللَّه ما جعل اللَّه ذلك لك ، إلّاأن تخرج من ملّتنا وتدين بغير ديننا ، فغضب يزيد ثمّ قال : إيّاي تستقبلين بهذا ؟ إنّما خرج من الدّين أبوك وأخوك . فقالت : بدين اللَّه ودين أبي وأخي وجدّي اهتديت أنت وجدّك وأبوك ، قال : كذبت يا عدوّة اللَّه . قالت : أمير يشتم ظالماً ويقهر بسلطانه ؟ قالت : فكأ نّه ( لعنه اللَّه ) استحيى فسكت فأعاد « 2 » الشّاميّ ( لعنه اللَّه ) فقال : يا أمير المؤمنين ! هب لي هذه الجارية ، فقال له : اعزب ، « 3 » وهب اللَّه لك « 3 » حتفاً قاضياً . « 4 » الصّدوق ، الأمالي ، / 167 / عنه : المجلسي ، البحار ، 45 / 156 ؛ البحراني ، العوالم ، 17 / 396 - 397 ؛ مثله الفتّال ، روضة الواعظين ، / 164 - 165 قال : لمّا كان من أمر أبي عبداللَّه الحسين بن عليّ عليهما السلام الّذي كان ، وانصرف عمر بن سعد ( لعنه اللَّه ) بالنِّسوة والبقيّة من آل محمّد صلى الله عليه وآله ، ووجّههنّ إلى ابن زياد ( لعنه اللَّه ) ، فوجّههنّ

--> ( 1 ) - [ لم يرد في روضة الواعظين ] . ( 2 ) - [ روضة الواعظين : فعاد ] . ( 3 ) ( 3 ) [ روضة الواعظين : وهبك اللَّه ] . ( 4 ) - از فاطمة بنت الحسين نقل شده است كه : چون ما را در برابر يزيد نشاندند ، اوّل‌بار بر ما رقت وبا ما ملاطفت كرد . يك شامي سرخگون برخاست وگفت : « يا أمير المؤمنين ! اين دخترك را به من ببخش . » مقصودش من بودم كه دختركى خوش‌رخسار بودم . من ترسيدم وبه هراس افتادم وگمان كردم اين كار مىكند . دامن خواهر بزرگ‌تر وفهميده‌تر خود را گرفتم . أو به شامي گفت : « دروغ گفتى وملعون شدى . اين حق را نه تو دارى ونه أو . » يزيد خشم كرد وگفت : « تو دروغ گفتى . به خدا اگر بخواهم ، مىكنم . » فرمود : « نه به خدا ، خدايت اين حق را نداده است . مگر آن‌كه از ملت ودين ما بيرون روى . » يزيد خشم كرد وگفت : « با من چنين گويى ؟ همانا پدر وبرادرت از دين بيرون شدند . » در جوابش گفت : « به دين خدا ودين پدر وبرادر وجدّ من ، تو وجد وپدرت هدايت شديد . » گفت : « اى دشمن خدا ! دروغ گفتى . » فرمود : « أمير را است كه ستمكارانه دشنام مىدهد وبه سلطنت خود طرف را مقهور مىكند . » گفت : گويا شرم كرد وخاموش شد وشامي درخواست خود را باز گفت : « اين دخترك را به من ببخش . » يزيد گفت : « گم شو ! خدا يك مرگ قطعي به تو بخشد . » كمره‌اى ، ترجمهء امالى ، / 167